Doradztwo efect

— Ale zkądżeby znowu takie pieniądze. Ignac przecie nie żaden był bankier, żeby trzymał zagraniczne pieniądze.
— No, jak nie pieniądze, to niema sobie o ca głowy łamać. Zwinąć, jak było i niech sobie leży.
— Ale zaszyć trzeba.
— A po co? Przecież się na takie szpargały nikt nie złakomi, choćby leżały i do sądnego dnia.
Owinęła niedbale i rzuciła z lekceważeniem do szafy. — I byłby tam leżał nienaruszony ów depozyt Bóg wie jak długo, gdyby nie następująca okoliczność:
Pewnego dnia, a było to coś w kilka tygodni po owem znalezieniu depozytu, — Tarchała przyszedłszy „pod bombę", znalazł całe towarzystwo w niezwykłem ożywieniu. Kilkunastu oblegało szynkwas — i skupili głowy w punkcie, gdzie siedział Lajbuś, tak że go całkiem widać nie było, tylko głos jego odczytujący jakieś cyfry.
— Dwanaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt — nie to nie ten.
— Ośmdziesiąt dwa tysiące czterysta dwa — i to nie.
— A mój! a mój, Lajbusiu, zobaczcie — wołał kiełbaśnik, podając jakiś papier przez głowy innych.
Kartka zniknęła między głowami i słychać było znowu głos żyda.