Doradztwo efect

to prawda? Ile to, ile wygrał? A to szczęście dopiero! Jedni się dziwili, drudzy zazdrościli, a tych było najwięcej, a wszyscy ciekawi byli widzieć tego szczęśliwego. Gawiedź uliczna gromadziła się przed mieszkaniem jego, jak na jakie widowisko, zaglądano przez szklane drzwi, przez okno, że aż stara Tarchałowa musiała wypaść parę razy i językiem odpędzać natrętnych śmiałków.
Niektórzy obywatele, udając, że niby o niczem jeszcze nie wiedzą, weszli do sklepiku golić się, chcąc pod tym pozorem pogadać z Tarchałą i dowiedzieć się prawdy. Ale ich ta nadzieja zawiodła, bo matka oświadczyła, że syn śpi, a że za dużo znalazło się takich amatorów golenia, więc chcąc się ich pozbyć, zamknęła całkiem drzwi od ulicy.
Tarchała rzeczywiście spał, po całonocnej birbantce potrzebował spoczynku. Było już południe, gdy rozczochraną głowę podniósł z pomiędzy betów i spojrzał zaspanemi oczyma na matkę.
— Markusiu! bój się Boga, coś ty tam wczoraj nabroił „pod bombą?
— Ja? „pod bombą?... co takiego?
— A czy ja wiem, co? Ludzie stoją przed domem na ulicy i coś o tobie mówią, pokazują palcami twoje mieszkanie, że mnie wstyd pokazać im się. Coś ty zrobił? Mówią, słyszę, o jakichś pieniądzach.
— A to już wiedzą? to dobrze. A matka jeszcze nic nie wie?