Końcówki kolekcji

ce gdzie niegdzie okazywało się po troszę, w części, w połowie, w trzech częściach i całkiem. Słońce tu zupełnie jak Antwerpijanki; można je widzieć tylko za firankami albo pod wualem.
Antwerpijanki bynajmniej nie są ze swego kraju; po większej części istne Hiszpanki, brunetki, zwinne, wyzłocone promieniami południa. — Nie widać raju w ich oczach.
Do Antwerpji przybyliśmy pod wieczór i mieliśmy tam niespodziany widok: mijając port, byliśmy olśnieni od słońca, które zachodziło, kryjąc się w złocistem, purpurowem i ognistem łożu, i rzucało na Skaldę najwspanialszy połysk. Nie widziałem nigdy uroczystszego widoku; Van der Velde zbladłby z radości. Nie mogę ci odmalować całego obrazu, ani tego nieba z najświetniejszych barw, — ani okrętów, wesoło zapełnionych śpiewającemi majtkami, — ani tych białych domów w forcie, w których z każdego okna wyglądały kobiety upojone słońcem!
Zjadłszy obiad jak Flamandczycy, albo raczej jak poeci, poszliśmy do Musico przypatrywać się tańcom Antwerpijanek. — Niestety! Czy uwierzysz? że one, które przed kilkoma jeszcze laty, tańcowały własne, oryginalne tańce, wczoraj tańcowały polkę.
Antwerpija wszakże zachowała nieco swą po-