PODRÓŻ HUMORYSTYCZNA.


I. JULIJANNA I DWÓCH KANONIJERÓW.

Nie dla siebie podróżuję, ale dla ciebie, pani; unoszę myśl twoję; jestem lokomotywą tylko. — Wszystko co widzę nie wydawałoby mi się ciekawem, gdybym ci tego nie miał opowiadać. Powiedziano dawno, że poeta jest zwierciadłem posuwanem po za drogą; jeżeli ja teraz posuwam źwierciadło, wiesz dobrze, iż to czynię dla ciebie.
Gdzie jestem? dokąd i zkąd dążę? — Oto i rozpoczęcie na wzór wystąpienia bohatera tragedji. Jeżeli się nie mylę, jadę do Amszter-