Flats in Cracow

— Dziadziu!.., przebiera ciągle?...
Woda rosła z przerażającą szybkością, odparłem jednak z uśmiechem:
— Gdzież tam!... Możecie grać spokojnie, niema żadnego niebezpieczeństwa.
Nigdy wszelako serca mego nie ściskał tak wielki niepokój. Wszyscy mężczyźni skupili się umyślnie koło okien, by sobą zasłonić przerażające widowisko wylewu. Sililiśmy się na wesołe miny, zwróceni twarzami ku wnętrzu izby, gdzie jasność lamp spokojnie płonących padała na stół kręgiem światła na podobieństwo łagodnego blasku nocnej lampki. Przypomniały mi się. długie zimowe wieczory, w czasie których gromadziliśmy się tak samo dokoła tego stołu. Było to toż samo na pół senne rodzinne gniazdo, pełne serdecznego ciepła wzajemnej miłości. Tylko że podczas kiedy tu, pośród nas, panował pozorny spokój, tam, za memi plecyma słychać było głuchy pomruk rozpętanej rzeki, która wznosiła się bezprzestannie.
— Ludwiku — szepnął do mnie nagle mój brat, — woda jest o trzy stopy od okien... Trzebaby ich uprzedzić.
Ścisnąłem go za rękę, aby go zmusić do milczenia. Nie można było jednak dłużej ukrywać niebezpieczeństwa. Zwierzęta zabijały się w stajniach. Naraz rozległo się beczenie owiec, ryk krów rozszalałych, konie zaś wydawały z siebie