Alergolog warszawa

i zgonów.,. Sucha przestrzeń pod naszemi stopami malała bez przerwy; woda nie przestawała płynąc z szmerem; drobne, figlarne fale, potrącając jedna drugą, zdawały się wesoło igrać. Tylko kierunek prądu zmienił się. Szczątki uniesionego drzewa płynęły teraz prawą stroną wioski, coraz wolniej, jak gdyby wody, blizkie najwyższego swego poziomu, znużone wylewem, zleniwiałe, chciały odpocząć.
Wtem — patrzę — Gaspard poczyna zdejmować trzewiki i kamizelkę. Od dłuższej chwili uważałem już, jak zaciska pięści i palce sobie wykręca. Gdym go zapytał, co to ma znaczyć, odrzekł:
— Słuchajcie, dziadku... ja umieram w tem oczekiwaniu!... Nie potrafię wytrzymać tu dłużej... Nie zatrzymujcie mnie, ja ją ocalę...
Miał na myśli swoją narzeczone Weronikę. Chciałem wybić mu z głowy szalony pomysł. W żaden sposób nie znajdzie tyle siły, aby z nią do kościoła dopłynąć. Uparł się jednak.
— Dopłynę!... Mam krzepkie ręce, czuję się zupełnie na siłach... Zobaczycie!...
Dodał zresztą, że woli spróbować natychmiast ocalenia, niż czekać, że słabnie jak dziecko na myśl, że się pod nami dom na kruszyny rozlatuje, a my na nim siedzimy bezczynnie.
— Ja ją kocham!.,. Ja ją muszę ocalić!... — powtarzał.