Big bagi

ukrywała się w zarodzie rewolucya polityczna. Poważni i zasługą i wiekiem pisarze, którzy byli dotąd Arbitri Elegantiae Polonae, ten ruch literacki uważali za chwilowe zaburzenie, za bunt przeciw władzy smaku i rozsądku, który bez wielkich wysileń da się poskromić i zwyciężyć. Mylili się, jak się nieraz rządy najsilniejsze pomyliły. Nie był to bunt i zaburzenie ale rewolucya. Nie trzeba było z nią walczyć, aby ją pokonać, lecz należało się nią kierować. Niektóre ustąpienia w literaturze, niektóre odmiany w dążności jej i w duchu i formie były konieczne. Zbyt uporczywe obstawanie przy dawnych prawidłach i zwyczajach tych, którzy uchwycić kierunek tej rewolucyi powinni byli; zaprzeczanie wszelkiej wartości tym, którzy stanęli na czele objawiającego się ruchu, rozjątrzało umysły i czyniło je coraz śmielszemi. Zaczęli się młodzi pisarze targać na wszelkiego rodzaju powagi: na powagę języka, dobrego smaku, nawet rozsądku. Rozprzężenie coraz się stawało wyraźniejsze i doprowadziło później literaturę do tej rozpusty i anarchii, po której nastąpił istny chaos. Wśród zgrai młodych poetów z tak nazwanej nowej szkoły jeden tylko Mickiewicz i Bohdan Zalewski prawdziwem zajaśnieli natchnieniem. Dumy Zalewskiego sam Osiński oceniał i lubił powtarzać i wybornie z pamięci mówił ową! śpiewną i tak snadnie płynącą pieśń o Kosińskim:

Hop hop cwałem — koniu wrony
Leć do pułków, do mej tony.

Przy końcu roku 1826 wyszły w Moskwie sonety Mickiewicza miłosne i krymskie i zaraz nowe hymny uwiel-