Biuro architektoniczne wrocław

szczącą. Osiński podjął się, artykułu o Ignacym Potockim i, jak się łatwo domyśleć można, ani słowa nie napisał. Mój ojciec poważnie i treściwo skreślił żywot Kościuszki i złożył go księżnie. Morawski o Janie Kochanowskim dziwnie piękny artykuł wykończył. Brodziński podjął się opowiadania o Lwie Sapieże. Woronicz przyrzekł opisać pastorał poprzednika swego Oleśnickiego a razem żywot tego wielkiego biskupa miał skreślić. Czyli wykończył, czyli nawet rozpoczął tę pracę ten najszanowniejszy z pasterzy i pisarzy, nie wiem; lecz choć znakomite pióro przedstawiło w tych czasach w zajmującem dziele wszystkie cnoty, zasługi i wypadki życia owego sławnego biskupa krakowskiego i przyjaciela pierwszego Jagiellona, przecież wielki żal ogarnia, pomnąc, że Woronicz miał o Oleśnickim pisać i że tego pisma albo nie wykończył albo że wykończone zaginęło. Panna Tańska podjęła się także nie pomnę jakiego artykułu i nie wiem, czy go wygotowała. Księżna i mnie młodego przypuściła do zaszczytu opowiadania dawnej chwały narodowej: głowa i szata Żółkiewskiego, w której zginął pod Cecorą, i kości Kopernika mnie dostały się do uczczenia. Wygotowałem oba artykuły: pierwszy o Żółkiewskim udramatyzować starałem się, przedstawiając w Żółkwi przy grobie jego Jakóba Sobieskiego z dwoma prawnukami bohatera Cecory a synami swymi Markiem i Janem. Sobieski opowiada synom, wyjeżdżającym za granicę, żywot pradziada i, kiedy nakazuje im przeczytać wiersz na grobowcu jego wyryty:
"Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor",
młody Jan woła: "powstanie mściciel!" i objawia