Narty Austria autokar

chmura nie zaciemniła nigdy naszej przyjaźni, tak umiałem pielęgnować jego miłość własną i oszczędzać jego draźliwość. W domu jego, w którym chętnie i gościnnie przyjmował, było i co zobaczyć i czem się zabawić i czego się nauczyć. Zbiory jego dawnych ksiąg i rękopismów polskich były bardzo znakomite, do najznakomitszych w kraju mogły być policzone; dla nagromadzenia ich nie szczędził ani kosztów ani trudów. Zapuściwszy się w lata, był i pozostał bezżenny i dobrze zrobił, gdyż z swojem usposobieniem despotycznym i drażliwym z trudnością byłby znalazł żonę, trudniej jeszcze mógłby ją był uszczęśliwić. Że, będąc małego bardzo wzrostu, był bardzo ostry i kolący, zwano go Sztywejkiem. Oprócz namiętności bibliofila miał on jeszcze jedną, której w swojej wiejskiej ustroni dogadzał. Lubił niezmiernie smażyć konfitury i przyprawiać likwory i w tem jedynie był bardzo słodki. W tym właśnie czasie o mało co nie stracił swoich bogatych zbiorów: ogień zakradł się do sali w pałacu, w którym księgi jego umieszczone były, tlał przez dzień cały, napełnił salę dymem i parnem powietrzem. Farby wszystkie z obrazów stopniały a liczne książki, poczerniawszy od dymu, zachowały znaki niebezpieczeństwa, w jakiem zostawały. Ugaszono ogień, ocalono skarby biblioteczne a ja, przybywszy do Sulgostowa, znalazłem gospodarza wśród słojków konfitur, flaszek likworów i ksiąg poczerniałych, które sam oczyszczał i wycierał.