Stosunki międzynarodowe warszawa

dem, a z jaką klęską Krzyżaków, rozpołożonych pod Tannenbergiem, obszernie czytać można w dziejopisach Polskich. Do dziś dnia w Polsce z wielką czcią obchodzą pamiątkę tego zwycięztwa w dzień rozłączenia się apostołów. Starodawne podanie, zapisane w dziejach Polskich, głosi, że w owym czasie, kiedy z obustron najzawziętsza toczyła się walka, ukazał się w powietrzu starzec w biskupim ubiorze, który naszych do boju zachęcał, a nieprzyjaciołom zagładą groził; powiadają, że to był Ś. Stanisław Męczennik, Biskup Krakowski. Głoszą także, że w nocy bitwę poprzedzającej, ukazało się na niebie zjawisko, przepowiadające skutek bitwy. Widziano bowiem zakonnika niejakiego z Królem walczącego, później pokonanego i z nieba strąconego. Nie jest to rzecz nowa i niesłyszana w dziejach, że skutek wielkich wydarzeń, nie bez woli i rozporządzenia Boskiego, przez cuda i zjawiska objawionym został. Powiadają że pięćdziesiąt tysięcy nieprzyjaciół w tym dniu poległo, pomiędzy nimi Wielki Mistrz Ulrich Jungingen i wielu kommandorów. Niepowinno to nikogo dziwić, gdyż jak świadczą godni wiary dziejopisów ie, sto czterdzieści tysięcy nieprzyjaciół w tym dniu walczyło. Całe Niemcy za namową Krzyżaków sprzysięgły się wówczas na zagładę Polski i tak pieniędzmi jak żołnierzem niosły pomoc Krzyżakom. O tak szczęśliwie stoczonej bitwie król Władysław listownie uwiadomił Arcybiskupa Kurowskiego, któremu wyjeżdżając na wojnę powierzył rządy Państwa, i który przez cały ten czas w Krakowie przebywał, oraz modły dziękczynne po całym kraju odprawić nakazał. Nadto do Jana XIII., który po Aleksandrze V. zasiadł na stolicy Apostolskiej, wysłał po-