Odkurzacze centralne

gdy pierwiej już, jak wyżej powiedzieliśmy, chciała go zgodnemi głosy wynieść na ten stopień. Król przebywał wtedy w Jedlnie, wsi leżącej w ziemi Sandomierskiej, gdy delegowani od kapituły przybyli do niego z prośbą o naznaczenie Arcybiskupa i takowe z wielką pochwałą swego posłuszeństwa otrzymali. Nadto, wysłani od kapituły posłowie do Alberta, którzyby go o takowym wyborze uwiadomili i prosili żeby pośpieszał do objęcia rządów osieroconego Kościoła. Z wielką skromnością wzbraniał się Albert od przyjęcia tego wysokiego zaszczytu i mówił im, że wolałby spełniać dalej obowiązki pasterskie w tej djecezji gdzie było jego miejsce rodzinne, aniżeli w odległym Gnieźnieńskim kościele. Pomimo to jednak, stosując się do woli Króla i lękając się ściągnąć gniew jego na siebie, zaledwo wkońcu zezwolił na to przemieszczenie. Król na jego miejsce wyniósł na katedrę Krakowską Zbigniewa Oleśnickiego, męża niepospolitych przymiotów, w kościele i rzeczypospolitej wielce zasłużonego, gorliwego obrońcę domu Bożego. Onto w bitwie pod Grunwaldem wyratował Króla od grożącego mu niebezpieczeństwa, albowiem gdy Krzyżak jeden, niejaki Dypold Kicherick, cały zbroją okryty, z szyków nieprzyjacielskich poskoczył ku Królowi z wymierzoną włócznią i Król zaledwo miał czas zasłonić się od natarcia, Zbigniew Oleśnicki bezbronny, z połową tylko włóczni uderzył z boku na owego żołnierza i strąciwszy go z konia, powalił u nóg Królewskich; Król wtedy ranił go w czoło, a straż Królewska przyskoczywszy dobiła. Gdy Zbigniew później zamieniwszy zbroję na suknię duchowną, poświęcił się służbie Bożej, Król wynagradzając tak znakomitą, wyrządzoną