Drabiny

w iskierce starał się przytłumić pożar niezgody domowej. Król więc powagą swoją silnie przyłożył się do odwrócenia zamachów różnowierców, i napisał list do Uchańskiego, którym zwołanie soboru odkładał do przyjaźniejszej pory: jakowe żądanie Króla uskutecznionem zostało, i Arcybiskup bez trudności zgodził się na to, gdyż widział, że skryte jego zabiegi, pod pokrywką dobra publicznego czynione, nie były tajne tym, którzy badawczem okiem na jego postępowanie patrzali.
Gdy więc tylu ważnemi sprawami, a szczególniej odwróceniem tak niebezpiecznych zamachów, ze strony różnowierców na kościoł czynionych, zajęły był Konnnendoni, Papież zatwierdziwszy uchwały soboru Trydenckiego i kazawszy je podać do druku, zalecił wszystkim pilne onych wykonywanie. Posłał takową księgę ustaw i do Polski Kommendoniemu, i kazał mu wszelkich starań dołożyć, ażeby publicznie przyjętą była, i wedle jej przepisów urządzenia kościelne były do skutku doprowadzone. Skoro Kommendoni księgę tę otrzymał, udał się jak najśpieszniej do Pruss, do Kardynała Stanisława Hozjusza Biskupa Warmińskiego, przebywającego w Hejlsbergu, który niedawno był z Trydentu powrócił i z Kommendonim zostawał w najściślejszych stosunkach przyjaźni. Troszczył się niezmiernie o to Kommendoni, ażeby dzieło tak ważne i trudne uskutecznić wedle myśli i żądania Najwyższego Pasterza, wiele jednak widział w tem trudności, już to ze strony potężnej partji różnowierców, już ze strony samego Króla, lękającego się ich obrazić, oraz Uchańskiego, szukającego przyczyn do wewnętrznej niezgody i zaburzeń. Przypuściwszy tedy do tajemnych narad jednego