Zsypy

tylko Kardynała Hozjusza, udał się stamtąd jak najśpieszniej do Króla, który zwołał był sejm walny na granicach Litwy w Parczewie. Skoro tam przybył, miał rozmowę sam na sam z Królem, w której przełożył jemu całą rzecz jak najdokładniej, i gdy Król pochwalił zamiary jego, a Kommendoni tegoż samego dnia chciał mieć posłuchanie w Senacie, ażeby nie dać czasu Uchańskiemu i różnowiercom do czynienia zarzutów, zostawił go w swoim gabinecie i kazał tam czekać, a sam udał się do Senatu i w krótce potem przysłał po niego dwóch Senatorów, którzy wprowadzili go do licznie zebranego Senatu, który mowy jego z głębokiem milczeniem słuchał. Znajduje się ta mowa w dziele Grazianiego, którą miał z pamięci, prawie bez przygotowania, ale mówił z laką mocą, powagą i przekonaniem, że wzruszył nie tylko Senatorów, szczególniej starszych, którzy pamiętali dawny stan religji i smutne zaszłe później zmiany, ale napełnił trwogą i podziwieniem różnowierców, a gorliwszym stronnikom katolickiej wiary łzy z oczu wycisnął. Gdy skończył mówić i chciał ustąpić ze zgromadzenia Senatu, Król kazał mu się zatrzymać jako nieznającego języka krajowego, i natychmiast zaczęto zbierać głosy. Pierwszy, któremu wypadało zdanie swoje otworzyć był Arcybiskup, i ten stosownie do charakteru swojego z wielką słów pompą wychwalał pieczołowitość Papieża i mądrość Ojców Soboru Trydenckiego, oraz wystawiał potrzebę przyjęcia księgi ustaw wręczonej Królowi przez Kommendoniego; ale był tego zdania, że nie należy pierwej dawać odpowiedzi, aż po przeczytaniu księgi i należytem onej rozpatrzeniu. Mowa ta Uchańskiego niepodobała się niezmiernie Biskupom i w o-