Kosiarki samojezdne

jednego z synów jego następcą swoim uzna. Partja różnowierców usilnie sprawę tę popierała; lecz Kommendoni zapobiegł temu i wniwecz usiłowania ich obrócił. Tymczasem wieść o śmierci Katarzyny przerwała te domowe niesnaski. Była ona bez tego słabego zdrowia, a w chórem i wyniszczonem ciele, namiętności były słabe i bezczynne. Król mocno ubolewał nad śmiercią Katarzyny, (czy to istotnie, czy to było-li udaniem), w poszarpanej i będącej w nieładzie sukni ukazywał się na widok publiczny, oraz przed Kommendonim wysławiał dobroć i niewinność Królowej, rzewnemi łzami opłakiwał nieszczęśliwy los jej, do którego sani się najwięcej przyłożył i dla lego łez tych nikt za szczere nie poczytywał. To wszystko gdy się działo za czasów Uchańskiego i blizko musiało go obchodzić, uznaliśmy za rzecz stosowną pomieścić tutaj.
Nie należy mi leż przemilczeć o tem, że Ojciec ś. Pius V., którego Kościoł katolicki policzył w rzędzie błogosławionych, zalecił Kommendoniemu, ażeby z Królem i stanami Państwa zawarł sojusz dla prowadzenia wspólnej wojny przeciwko Oltomanom. Zwierzywszy się w tak ważnem dziele Uchańskiemu, Kommendoni razem z nim przekładał Królowi wszystkie ważne powody, które powinny były go skłonić do wystąpienia wspólnemi siłami przeciwko niewiernym; lecz wielkie i prawie nieprzezwyciężone przeszkody znalazł w takowem przedsięwzięciu. Król był bardzo osłabionego umysłu i unikając trudów w nieczynności czas trawił; chory był duszą i ciałem, przeto nie był zupełnie zdolnym do przedsięwzięć wojennych, zapewniał jednak, że nie uchyli się od uczestnictwa w pro-