Powiększanie piersi

dobało się raczej krajowca uczynić Królem, niżeli cudzoziemca, gdzieś daleko z większym kosztem niżeli pożytkiem szukać. Jego więc i Karnkowskiego Kommendoni połączył związkiem ścisłej przyjaźni, tak dalece, że w jego obecności jeden drugiemu przyrzekli i przysięgli to stwierdzili, że nie inaczej jak jednozgodnie Króla wybiorą; jeśliby zaś zgodzić się z sobą nie mogli, ostateczną decyzję Kommendoniemu zostawią. Kommendoni starał się usilnie oto, ażeby co najwięcej katolików, szczególniej Andrzeja Zborowskiego, do tego związku nakłonić; a tym sposobem partji katolickiej na potłumienie zuchwałości heretyków, na wodzach nie zbywało i wybór Króla katolika był zapewnionym; wreszcie Kommendoni w obronie prawowiernej religji przeciwko napadom różnowierców, uważany był nie tylko za uczestnika partji katolickiej, ale za jej naczelnika i rządzcę. Są listy Kommendoniego i Stanisława Hozjusza pisane do Karnkowskiego, w których upominają go, ażeby swą radą i doświadczeniem niósł pomoc zagrożonej religji: jakowe listy ponieważ wyszły na widok publiczny, przeto ciekawego czytelnika do nich odsyłamy. W początkach bezkrólewia, gdy prerogatywę Prymasowską Jan Firlej z wielkiemi zabiegami sobie przyswoić żądał, Karnkowski poskromił ten zuchwały zapęd i podawał Uchańskieimi rady, które wniwecz obróciły zamysły przeciwników. Czytać można w tym przedmiocie dzieło jego: o pierwszeństwie w Senacie Królestwa Polskiego.
Gdy zaś zbliżył się czas obioru nowego Króla i kandydaci do tronu przez swoich posłów na polu elekcyjnem ubiegali się o przychylne głosy Stanów Państwa, ażeby za-