Adopcja psów

kietu ledwo nie przyprawił go o utratę życia. Chcąc więc uniknąć grożącego mu niebezpieczeństwa, oraz napomniony przez Arcybiskupa i Biskupa Krakowskiego, udał się do Karnkowskiego, bawiącego naówczas w Wolborzu, gdzie za radą przyjaciół, oczekiwał skutku narad publicznych. Tam gdy Karnkowski naradzał się z Solikowskim o obecnym sianie Rzeczypospolitej, uznał z nim razem za godnego tronu Alfonsa Księcia Ferrarskiego; lecz wkrótce potem stronę jego popierać zaniechał. Zdarzyło się tym czasem, że Marcin Gerstman Biskup Wrocławski wysłany przez Cesarza na czele poselstwa na sejm elekcyjny, czy to przez własną nierostropność, czy w skutek danych mu poleceń, czy też z powodu nieszczęśliwego składu okoliczności, przejeżdżając przez Wolborz, zaniechał odwiedzić bawiącego lam naówczas Karnkowskiego właściciela owego miejsca. Stąd tedy stronnictwo Cesarskie zostało w wielkiem podejrzeniu u Karnkowskiego, jako czyniące swe zabiegi bez jego wiedzy, lub leż z lekceważeniem jego osoby; tem bardziej, gdy się dowiedział, że nie żadnego z synów Cesarskich, ale samego Cesarza na tron prowadzą. Arcybiskup Uchański do tyla sprzyjał partji Austijackiej, że pomimo usilnych nalegań Karnkowskiego, nakłonić się nie dał do podzielenia zamiarów, będących z większem dobrem Rzeczypospolitej i mających na celu zachowanie swobód narodowych. Postanowił był sam Karnkowski udać się do Warszawy, ażeby poróżnione umysły pojednać; ale Solikowski i inni prosili go, ażeby się jeszcze nieco zatrzymał, że bez wątpienia wkrótce przeciwne sobie partje będą u niego rady i wsparcia zasięgać, i że to właśnie była od Boga zdarzona okoliczność,