Kuchnie gastronomiczne

Scena XII.

KSIĄŻĘ.
O! ja nieszczęśliwy! — w głowie mi się mąci — wypocząć musze — taka zmiana w dziesięciu minutach. — Mam zmienić zasady, pojęcia, których wyznawcą się mienię. To niemożebne, to okropne! Coby król pomyślał? Potocki, Zamojski; wczoraj ich zapewniałem o mojej przyjaźni — życzliwości — jedności zasad. — Coby na to księżniczka powiedziała? — Kanclerz, który wczoraj na łożu śmiertelnem dawał mi rady, który mojej opiece polecał króla, — naród. ! którego ja zapewniałem, że zawsze będę po stronie tronu! On ze łzami w oczach powiedział mi: "Kazimierzu! z ciebie może być obrońca ojczyzny, możesz być chlubą kraju!" Ja nieszczęśliwy! jakże mam mało sił, mało samodzielności. Lecz nie!... ja nie moge być narzędziem intryg - — namiętności kobiecych — nie mogę!! choćbym się miał z matką rozłączyć. Przeklęty kruszec! (rzuca pieniądze, które dotąd bezwładnie trzymał). — Przyjąć nie mogę!... Matka je w złym celu dała! Nie wytrzymam — głowa mię boli — zamęt w duszy, w sercu — potrzebuję rady — zdania rozsądnego. Już druga, o tej godzinie miałem być u Potockiego — idę... ależ ja nie mogę! Matko! moja matko! — Siły trochę! — idę! (wychodzi, wtem we drzwiach spotyka lokaja).
 
LOKAJ.
Kamerdyner pani wojewodziny na odpowiedź czeka.
 
KSIĄŻĘ (wracając się).
A!... otchłań przedemną — straconym! (porywa szkatułkę matki, wyrzuca z niej kosztowności, wkłada pieniądze, zamyka kluczyk do koperty, co oddaje lokajowi, sam z wyrazem boleści odchodzi na prawo).

KONIEC AKTU DRUGIEGO.