"1780" : obraz dramatyczny w pięciu aktach z faktów dziejowych - strona 45
KRÓL (sam).
Jak ja się mam zachować ? — jak tę rolę obojętnego odegrać potrafię ? ja go tak lubię... — smutne mi myśli przychodzą — z osobą podskarbiego wiążą mie przecież wspomnienia szczęśliwej przeszłości.
Scena XVII.
KRÓL, TYZENHAUZ.
TYZENHAUZ
(wchodzi, oddaje ukłon głęboki, widać na jego twarzy wzruszenie).
KRÓL.
(idzie
www.infotuba.pl
parę kroków naprzeciw, podaje mu rękę). Witaj mi panie podskarbi!
TYZENHAUZ.
(do siebie) Panie podskarbi?., (do króla) N. panie ! — smutne mnie losy do ciebie prowadzą, już nie tak — jak dawniej — z rozpogodzonym i wesołem czołem staję przed tobą. — Sam zapewne królu dostrzegasz tu zmiany — smutek wewnętrzny na czole zmarszczką się piętnuje — włosem zsiwiały — okiem ognia pozbawionym.
KRÓL.
Tempora mutantur et nos...
TYZENHAUZ.
Bardzo wielka prawda, lecz nie sądź, królu, aby dusza moja się zmieniła; postać to tylko a nie serce, panie, uległa wiekowi — zmartwieniom — zawodom! — Lecz zajrzyj w dusze — a ujrzysz przed sobą tego samego Antoniego, przyjaciela twej młodości, z tą samą energią i tą samą dumą, którąś ongi tak cenił — ujrzysz młodzieńca
Jak ja się mam zachować ? — jak tę rolę obojętnego odegrać potrafię ? ja go tak lubię... — smutne mi myśli przychodzą — z osobą podskarbiego wiążą mie przecież wspomnienia szczęśliwej przeszłości.
Scena XVII.
KRÓL, TYZENHAUZ.
TYZENHAUZ
(wchodzi, oddaje ukłon głęboki, widać na jego twarzy wzruszenie).
KRÓL.
(idzie
Darmowa reklama:
Łódź wydarzenia
Standard tylko dla najlepszych - Łódź wydarzenia - zainwestuj i ciesz się dobrym nabytkiem.www.infotuba.pl
TYZENHAUZ.
(do siebie) Panie podskarbi?., (do króla) N. panie ! — smutne mnie losy do ciebie prowadzą, już nie tak — jak dawniej — z rozpogodzonym i wesołem czołem staję przed tobą. — Sam zapewne królu dostrzegasz tu zmiany — smutek wewnętrzny na czole zmarszczką się piętnuje — włosem zsiwiały — okiem ognia pozbawionym.
KRÓL.
Tempora mutantur et nos...
TYZENHAUZ.
Bardzo wielka prawda, lecz nie sądź, królu, aby dusza moja się zmieniła; postać to tylko a nie serce, panie, uległa wiekowi — zmartwieniom — zawodom! — Lecz zajrzyj w dusze — a ujrzysz przed sobą tego samego Antoniego, przyjaciela twej młodości, z tą samą energią i tą samą dumą, którąś ongi tak cenił — ujrzysz młodzieńca
Oznaczenia: Łódź wydarzenia