Drzwi wewnętrzne

— Piętnaście! A i to jeszcze będzie dobrze. Ja sam, mój miły, zaczynałem od tej skromnej sumki, choć mam i kwalifikacye specyalne, i jak widzisz głowę na karku. Ale wy to sobie wyobrażacie, że tam na kolei, to ludzie nic innego nie robią, tylko siedzą i czekają z otwartemi rękami na tych, którzy są łaskawi wstąpić. Ho, ho! Spróbujcie, a zobaczycie. Wiesz co, Stachu, jak cię kocham, zrób jedną próbę. Spróbuj dostać się do jakiegokolwiek biura na kolei tak, z ulicy, jak jesteś. Co ci to szkodzi. Zrób doświadczenie, co?
Eustachy wysłuchał go w milczeniu do końca, odprowadził na kolej, uściskał bez żalu — i na jego: ''A więc do prędkiego zobaczenia!'' odrzekł: ''Tak, tak, niezadługo''.
Nadzieje i zwątpienia, któremi żył w ostatnich dniach, tak w końcu go zmęczyły, iż zobojętniał i zmartwiał. Szara perspektywa mizernej egzystencyi w jakiemś biurze kolejowem na dalekiej stacyi wcale go nie przerażała.
Wszystko jedno co i jak, wszystko jedno. Ot, choćby i dziś śmierć sama przyszła.