IMPREGNACJA BETONU

"Kościotrup" - strona 11

— Jak tak na pana dziedzica patrzę — podjęła znowu — widzę, że bardzo mnie pan żałuje. Niech mnie pan za bardzo nie żałuje, naprawdę! Powiem panu dziedzicowi na przykład: ja i teraz jeszcze... Pamięta pan, jaka byłam w swoim czasie wesoła? Ogień-dziewczyna!... i wie pan dziedzic co? Ja i teraz pieśni śpiewam.
— Pieśni?... Ty...
— Tak, pieśni, stare pieśni, korowodowe, wróżebne, kolędy, przeróżne pieśni! Dużo ich przecie umiałam i nie zapomniałam. Tylko tanecznych nie śpiewam. W moim obecnym stanie — nie przystoi.
— Jakże ty śpiewasz... w myśli?

Darmowa reklama:

Standard tylko dla najlepszych - IMPREGNACJA BETONU - zainwestuj i ciesz się dobrym nabytkiem.
www.bautech.pl

/>— I w myśli, i głosem. Głośno nie mogę, ale da się zrozumieć. Mówiłam panu dziedzicowi — przychodzi do mnie dziewczynka. Sierotka, znaczy, roztropna. Więc ją wyuczyłam; umie już cztery pieśni. Może pan dziedzic nie wierzy? Proszę poczekać, ja zaraz...
�?ukeria zaczerpnęła tchu. Myśl, że ta na pół martwa istota chce zaśpiewać, wzbudziła we mnie mimowolny lęk. Zanim jednak zdążyłem powiedzieć słowo — w uszach moich zadrżał przeciągły, ledwo dosłyszalny, ale czysty i pewny ton... za nim nastąpił drugi, trzeci. „A na łące..." — śpiewała �?ukeria. Śpiewała nie zmieniając wyrazu swej skamieniałej twarzy, z oczami utkwionymi w jeden punkt. Jakże wzruszająco jednak brzmiał jej biedny, wysilony, chwiejący się jak smużka dymu głosik, jakże pragnęła wylać całą duszę... Nie czułem już lęku: niewysłowiona żałość ścisnęła mi serce.
— Och, nie mogę! — powiedziała nagle — sił nie mam... Bardzo się panu dziedzicowi uradowałam.
Zamknęła oczy.
Położyłem dłoń na jej drobniutkich, zimnych paluszkach... Spojrzała na mnie — a jej ciemne powieki o puszystych złotawych rzęsach, jak u starych rzeźb, przymknęły się znowu. Na mgnienie zalśniły w półcieniu... Zwilżyła je łza.

Oznaczenia: IMPREGNACJA BETONU

« strona 10 strona 12 »