www.xcrzeszow2008.pl - "Kościotrup"

"Kościotrup"

Turgieniew Iwan

"Kościotrup" - strona 1
" Iwan Turgieniew KOŚCIOTRUP "

"Kościotrup" - strona 2
" Kraju ty mój udręczony — Cierpiętniczy kraju ruski! F. Tiutczew Przysłowie francuskie głosi: „Suchy rybak i mokry myśliwy smutny przedstawiają widok." Nie miałem nigdy zamiłowania do rybołówstwa, nie mogę więc sądzić o tym, co..."

"Kościotrup" - strona 3
" — Nie, nie tutaj... Znam za Aleksiejewką takie miejsca... na cietrzewie o wiele lepsze niż tu! Nie dopytywałem się mego wiernego towarzysza, dlaczego nie zawiódł mnie tam od razu, i tegoż dnia dobrnęliśmy do matczynego folwarczku, którego istnienia, szczerze..."

"Kościotrup" - strona 4
" Zatrzymałem się. — Piotrze Pietrowiczu! Proszę, niech pan podejdzie bliżej! — powtórzył głos. Dolatywał do mnie z kąta z tej pryczy, którą dostrzegłem przedtem. Zbliżyłem się — i osłupiałem ze zdziwienia. Przede mną leżała żywa ludzka istota, ale cóż..."

"Kościotrup" - strona 5
" — Zlituj się, �?ukerio — odezwałem się wreszcie — co się z tobą stało? — A takie nieszczęście na mnie spadło! Ale niech się pan dziedzic nie brzydzi, nie gardzi moim kalectwem — niech pan usiądzie na stągiewce — bliżej, inaczej pan mnie nie usłyszy... taki mam teraz..."

"Kościotrup" - strona 6
" Skarżąc się ani trochę i nie dopraszając współczucia. — Od tego wypadki! — mówiła dalej �?ukeria — zaczęłam chudnąć, schnąć; sczerniałam, chodzić było mi trudno, potem władzę w nogach straciłam: ani stać, ani siedzieć nie mogę, tylko..."

"Kościotrup" - strona 7
" — A któż cię dogląda? Kto się tobą opiekuje? — Są tu także dobrzy ludzie. Nie opuszczają mnie. Mało, co prawda, przy mnie doglądania. Jeść, można powiedzieć, nic nie jem, a woda, o tam, w kubku: zawsze stoi na podorędziu, czysta, źródlana woda. Do kubka sięgnąć..."

"Kościotrup" - strona 8
" a już najważniejsze — nie wspominać. Czas prędzej przechodzi. Przyznaję, że się zdziwiłem. — Wciąż jesteś sama, �?ukerio; jakże możesz przeszkodzić, żeby ci myśli do głowy nie przychodziły? Może ciągle śpisz? — Oj nie, panie dziedzicu! Spać to nie..."

"Kościotrup" - strona 9
" jemność uśmiechnąłem się. Przygryzła zaschnięte wargi. — No, zimą, wiadomo, jest mi gorzej — bo ciemno; świecy szkoda palić, zresztą po co? Chociaż pisać umiem i czytać zawsze lubiłam, ale co czytać? Książek tu nie ma żadnych, a nawet choćby..."

"Kościotrup" - strona 10
" nogi mi rozginał, wygniatał; powiada: „Ja to robię dla nauki; na to jestem w służbie, na to się uczyłem. I ty, powiada, nie możesz mi się sprzeciwiać, dlatego że ja za moją pracę order na szyję dostałem, i że się dla was, głupców, staram." Wytarmosił mnie, wytarmosił,..."

"Kościotrup" - strona 11
" — Jak tak na pana dziedzica patrzę — podjęła znowu — widzę, że bardzo mnie pan żałuje. Niech mnie pan za bardzo nie żałuje, naprawdę! Powiem panu dziedzicowi na przykład: ja i teraz jeszcze... Pamięta pan, jaka byłam w swoim czasie wesoła?..."

"Kościotrup" - strona 12
" Ja wciąż nie poruszałem się. — Jakaż ja jestem! — odezwała się nagle �?ukeria z niespodziewaną siłą i otworzywszy szeroko oczy starała się strząsnąć z nich łzę. — Czy to nie wstyd? Co mi się stało? Dawno mi się to już nie zdarzyło... od tego dnia, co był..."

"Kościotrup" - strona 13
" ogarnęło; a dokoła kwitną bławatki, takie duże! I wszystkie zwróciły do mnie główki. I myślą sobie: narwę tych bławatków; Wasia obiecał przyjść, to sobie najpierw wianek uplotę; żąć jeszcze zdążę. Zaczynam rwać bławatki, a one mi w palcach topnieją, że rób, co..."

"Kościotrup" - strona 14
" lepiej. Swoje grzechy pokonałaś, a teraz nasze zwyciężasz." I jak to powiedzieli rodzice, znów mi się pokłonili — i już ich nie widzę; tylko ściany widzę. Zachodziłam potem w głowę, co to takiego ze mną było. Nawet o tym na spowiedzi powiedziałam. Ale nasz pop tak miarkuje,..."

"Kościotrup" - strona 15
" zała brać. Bardzo mi pomagało, spałam; tylko że już dawno tę buteleczkę wypiłam... Czy nie wie pan dziedzic, co by to było za lekarstwo i jak go dostać?... Przejezdna pani najwidoczniej dała �?ukerii opium. Obiecałem, że dostarczę jej taką samą buteleczkę, i znowu nie mogłem..."

"Kościotrup" - strona 16
" Zacząłem się z nią żegnać, powtórzyłem obietnicę przysłania lekarstwa, poprosiłem, żeby się jeszcze raz dobrze namyśliła i powiedziała mi, czy jej czego nie potrzeba. — Nic mi nie potrzeba; ze wszystkiego jestem zadowolona, Bogu dzięki — wymówiła z wielkim wysiłkiem,..."

"Kościotrup" - strona 17
" słyszała wciąż bicie dzwonów, chociaż od Aleksiejewki do cerkwi liczą pięć wiorst z okładem i dzień był powszedni. Zresztą �?ukeria mówiła, że głos dzwonów szedł nie od cerkwi, ale „z góry". Nie śmiała, widać, powiedzieć: nieba. "