Program magazynowy

do wiary w swoją tożsamość z pierwszym "Królem-Duchem" Polski, Popielem, w którego postać i charakter mógł wlać — jak przypuszcza prof. Tretiak — swego "ducha pasji" (Listy, II, 330).
Metafizyczno - mistyczne i historjozoficzne poglądy poety skojarzyły się w pierwszym rapsodzie z subjektywnemi właściwościami poety i znalazły doskonałą krystalizacje artystyczną. Było to wyładowanie żywiołów, kłębiących się w mózgu i sercu autora.
Pierwszy rapsod "Króla-Ducha" "leciał — według własnego wyznania poety — jak wiatr błyskawicy".
Słowacki miał bezwątpienia w głowie niezbyt jasny jeszcze plan dalszego ciągu epopei, ale musiał najpierw zobiektywizować i odziać w szatę estetyczną dojrzale już idee i emocje, których natłok rozsadzał mu łono.
Kto zna, choć pobieżnie, psychologję wielkich twórców, ten wie, że podobny proces realizacji artystycznej wewnętrznych wzruszeń i wrażeń bywa niekiedy koniecznością, nietylko psychologiczną, ale nieomal fizjologiczną.
To sprawia ulgę, uwalniając od męki duchowej specjalnego rodzaju.
Goethe przez napisanie "Werthera" uratował się od samobójstwa i, jak sam opowiada w "Wahrheit und Dichtung", nieraz zrywał się ze snu w nocy, by ująć w rymy jakąś niepokojącą go emocję. I pisał wtedy na pierwszym lepszym skrawku papieru, nie mając czasu zmienić pozycji arkusza, leżącego na stole; niekiedy kreślił litery na ukos. Analogiczne fakty spotykamy w biografjach Byrona i innych poetów.