Czarter samolotu

serce, a jednocześnie wzrok padł na bielejące w oddali ściany pałacyku, w stylu włoskim.
Była to siedziba Kurzbachów, ojca i syna, prywatne mieszkanie zarządu.
Przez konary drzew, otaczających kępami pałacyk, przelewały się strumienie migotliwego światła.
Cały dół, gdzie administrator zwykle stawał, jaśniał rzęsiście. Z miejsca na którym stał Olszyński, widać było wnętrze salonów. Olszyński znał przytem rozkład pałacu. Podszedł, wsparł rozpaloną głowę. o żelazne sztachety, otaczające dziedziniec, i instyktownie jął śledzić oczyma.
Administrator, przyjmował swych podwładnych.
W pierwszej niedużej salce, siedzieli za stołem, okrytym kolorową w deseń serwetą, dozorcy fabryczni. Przed każdym stał olbrzymi kufel, w pośrodku stołu umajona gałązkami świerczyny beczka. Najbliżej siedzący beczki dozorca z kościarni Helmut Strübing, napełniał podawane przez towarzyszy od czasu do czasu kufle. Robił to z namaszczeniem i wprawą. Za dotknięciem jego ręki mosiężny, kran tryskał brunatnym płynem, równocześnie w kilka podstawianych naczyń.
Musiało być wesoło.
Oblicza biesiadników błyszczały, trzęsły się podbródki, roztwierały szeroko usta. Stukali wy-