Meble nierdzewne

dnym tchem, dobitnie, a tak szybko, że słowo zlewało się ze słowem, rzekł:
— Bo chcecie rzucić posadę...
Odetchnął i spojrzał bystro, oko w oko Olszyńskiemu. Ten odstąpił krok w tył, skrzyżował ręce na piersiach, wpatrzył się całą pełnią źrenic w zafrasowaną, twarz chemika.
— Nie mam tego zamiaru. Chcę tu zostać — przemówił po chwili. — Chcę zostać z wami — powtórzył z naciskiem.
Słodowski zawisł mu u szyi i już nie mówił, ale raczej wypychał z siebie wyrazy, trzęsąc się i podrygując:
— Naprawdę! naprawdę?! A niechże mię kaczki zdziobią, że myślałem inaczej. Darujcie! Więc naprawdę zostajecie? A ja osieł!... osieł...
Odskakiwał i przyskakiwał, puszczał Olszyńskiego z objęć i brał na nowo, a wołał:
— Cymbał! cymbał jestem! Jak nawet mogłem myśleć inaczej? Cymbał! Darujcie... Więc zostajecie! zostajecie!
Nie potrzebował mówić, "jak to dobrze", bo całem zachowaniem się dowodził, jak wielką radość sprawiła mu ta wiadomość.
Olszyńskiemu zrobiło się w oczach mokro. Nie mógł jednak w pierwszej chwili przyjść do słowa, i podziękować za objaw prawdziwej życzliwości, więc odwzajemniał się tylko uściskiem; dopie-