Trybuny

cał właśnie wysadzoną strzyżonemi świerkami aleją, ku zabudowaniom dworskim.
Panie poprawiły tualet, Słodowski zapiął szczelnie marynarkę, a Olszyński zwrócony twarzą ku bielejącym wśród kęp drzew, ścianom brzostowskiego dworku, zdawał się oczyma wciskać do wnętrza.
Z dworku ujrzano nadjeżdżający pojazd. Skrzypnęły zawiasy lufcika. Wychyliła się najpierw główka dziewczęcia, potem skrzypnęły drzwi, jedne, drugie i na ganek wybiegła panna Wanda Bruzdowicz, a z nią nieodstępna ciocia Femcia, daleka kuzynka Bruzdowiczów. Po chwili wyszedł sam Bruzdowicz, szczupły, zasuszony, mężczyzna, z orlim nosem, długą siwiejącą brodą. Poznawszy gości, rozkrzyżował ręce, ' podbiegł szybko do zatrzymującego się pojazdu, z pełną uszanowania szarmanteryą, wysadził panią Olszjńską, Walę w przelocie musnął w czoło, uścisnął Słodowskiego serdecznie, a Jana z iście ojcowskiem wylaniem do piersi przygarnął.
Posypały się zapytania i odpowiedzi, wśród których górowały głosy kobiece, zwłaszcza cioci Femei, która stęskniwszy się za Olszyńską, nikomu prawie dojść do słowa nie dała.
Po chwili towarzystwo rozdzieliło się. Pani Eufemia zaciągnęła obydwie Olszyńskie do swego pokoju. Jan z Słodowskim dotrzymywali placu gospodarzowi, który już przedtem zdążył im sze-