"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany
Parvi Zenon
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 1
" "MARSZ, MARSZ DÄ„BROWSKI!" "
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 2
" "MARSZ, MARSZ DĄBROWSKI!" Epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany "
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 3
" OSOBY: MARGRABIA de LAVATRA DON AUGUSTO, jego syn jego córki: KRYSTYNA, FLORA BRYGIDA, tychże stara niaÅ„ka DON ALFONSO, mÅ‚ody szlachcic hiszpaÅ„ski, dawniej narzeczony Flory DOMINIK, sÅ‚użący margrabiego SIERÅ»ANT hiszpaÅ„ski i CZTERECH Å»OÅ?NIERZY JAN, puÅ‚kownik piechoty polskiej..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 4
" Scena przedstawia obszerną salę w pałacu margrabiego de Lavatra. Z lewej strony i w tylnej ścianie drzwi — z prawej duie weneckie okno zasłonięte stora od wewnątrz. W rogu sali, duży, podłużny stół pełny broni palnej. U sufitu zwiesza się pająk z kilku zapalonemi..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 5
" Scena II. Ciź sami i wchodzi DON AUGUSTO z głową zawiązana chustą zakrwawioną i z strzaskanym karabinem w ręce. BRYGIDA. Na cześć Najświętszej klnę się Maryi Panny Że podziwienie większe od radości Włada mną! (przygląda się przybyłemu) lecz ty synu jesteś ranny!..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 6
" Kiedy mnie zoczył skinął kapeluszem, Więc mu oddałem ukłon i słowami Wzajemnej sobie zachęty do walki Syn z ojcem, tak my cześć oddali sobie. BRYGIDA. A potem... potem? DON AUGUSTO. Francuskie granaty Cały nasz szaniec rozdarły na szmaty Odłam granatu w czoło mnie ugodził A..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 7
" BRYGIDA. (zmieniając opatrunek na glonie Augusta mówi z flegmą: ) Donna Krystyna z całą służbą męskąI I Don Alfonsem, niegdyś narzeczonym Panienki Flory, opatruje okna I uzbrojonych rozstawia po domu Innym lać każe kule i nikomu Nie da próżnować, mężczyzn i kobiety..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 8
" DON AUGUSTO. A więc to Polak... w służbie Napoleona Dzicz ta jest straszną, bo niezwyciężona! BRYGIDA. On nie był dziki, dobry chrześcianin Medalik nosił z Najświętszą Panienką, Modlił się często, a przed Bożą męką Kornie uchylał czoła... DON AUGUSTO. Dalej, dalej!..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 9
" Nie umiem zgłębić tajemnicy wcale Ale truchleję cały... Jakto? Jakto? Najpierwszą z dziewic Hiszpanii oddają Za żonę kraju wrogowi... i któż to? Własny jej ojciec oraz narzeczony? BRYGIDA. Zanadto jesteś mój synu wzburzony Lecz słuchaj dalej... Gdy dzień uroczysty Zaręczyn..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 10
" Przeniosą teren walki na ulice A wtedy chwycą za bron nawet mnichy Starcy, kobiety, i młode dziewice I walką zawrze ten bruk zwykle cichy I każdy stopień, każdy schód u bramy Zdobywać muszą... tutaj życie damy! BRYGIDA (z rezygnacyą:) Widać Bóg tak chce... (Kończąc..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 11
" DONNA FLORA. Lękam się, boję, drżę, cala się trwożę! (spostrzega Don Augusta) Ach, to ty bracie?! ratuj mnie Augusto Tutaj tak straszno, tak ciemno, tak pusto Tam walczą, tam się biją, tam krew płynie Tam walczy on! zwycięża, zwycięża, wróg ginie! (uspakajając się). O..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 12
" DON AUGUSTO. Nie czas na słowa — siostro w tej komnacie Flora pozostać nie może, do sali Innej ją trzeba wieść, wnet się zapali Walka na bruku, pod temi oknami Popłynie krew! DONNA KRYSTYNA. A więc chodź z nami Floro, siostrzyczko, w piwnicach pałacu Będziesz bezpieczną póki..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 13
" Żegnani cię, Floro... pamiętam, pamiętam Byłem ci niegdyś miłym, i podobno Kochałaś mnie, moją miałaś zostać Dziś Bóg inaczej dał i osobno Idziemy w świat — ja na krwawy chrzest, A ty kochanka czekasz, jego postać Wciąż w myśli masz... czekaj, on tam jest, Za bramą miasta..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 14
" Nakazać sercu miłości nie można, Przeszłość to karta, rozdarłem tę kartę Dzisiaj mi zgonu szukać rzecz niezdrożna... Więc żegnaj... ŚPIEW Z ZA SCENY OCHOTNIKÓW. Starzec, młodzieniec, dziewica czy mąż Za broń chwytajcie gdy dzwony Na trwogę biją... za broń, za broń!..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 15
" Przysięgę powtórz swoją, Że z ręki twojej on zginie Gdyby go moja chybiła dłoń! DONNA KRYSTYNA. Po raz drugi ci przysięgam Jak przysięgały kapłanki, Że nigdy posiąść nie zdoła Hiszpanii wróg ręki Hiszpanki. Gdyby go twoja chybiła dłoń Moja mu życie odbierze Przysięgam..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 16
" Idźcie, walczcie, matkę-ziemię Wasze czyny nieśmiertelne Niech ocalą! idźcie z Bogiem! BRYGIDA. ( żegnając odchodzących: Alfonsa i Augusta krzyżem św. ) Idźcie z Bogiem, a Przeczysta I przenajświętsza panienka Niech prowadzi was, młodzieńce! DONNA KRYSTYNA. Sama laurem..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 17
" Pozwól raz pierwszy, raz ostatni dłoni Szlachetnej twojej ucałować palce... DONNA KRYSTYNA. Dzisiaj nie słudzy... towarzysze broni Oto dłoń moja, żegnajcie, żegnajcie. ( Dominik, Brygida i służba męska całują ręce Krystyny, potem wszyscy wychodzą, niektórzy z mężczyzn..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 18
" Co nie żałują życia ni krwi Za kraj, by wolnym był, walczą Czemże u ciebie są ci?! O siostro, jeśli nie możesz Naśladować mnie w tem co uczynię Za konających modlitwy mów Bo człowiek z ręki mej zginie! ( staje przy oknie z karabinem w ręku ) Za krew tylu tysięcy Niewinnych..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 19
" Nad duszą jego niech świeci Światłości wiekuista! DONNA KRYSTYNA. Za krew stryja mojego Przez wroga rozstrzelanego Wróg trzeci z ręki mej zginie! ( mierzy w ulic? — lecz po chwili opuszcza karabin na ziemie ) Co za straszna rzecz!... I zmysłom swoim nie wierzę! Nasi..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 20
" Å»OÅ?NIERZE POLSCY. ( za scenÄ… w dalszym ciÄ…gu Å›piewajÄ… przy akompaniamencie trÄ…bek ). Przejdziem WisÅ‚Ä™, przejdziem WartÄ™ BÄ™dziem Polakami NauczyÅ‚ nas Bonaparte Jak zwyciężać mamy! Marsz, marsz DÄ…browski!... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . DONNA FLORA. ( zrywa..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 21
" Nim skonał — prosił by go przyniesiono Tu, gdzie pożegnać pragnął narzeczoną. DONNA FLORA. Biedny młodzieniec... DONNA KRYSTYNA ( na uboczu ) Co on miał na myśli? ( glośno ) Biedny, biedny mój chłopcze, zginąłeś rycerską Śmiercią... niech Bóg..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 22
" SIERŻANT. To nam wystarcza pani... ( do żołnierzy ) A wy, za mną w drogę! Bić się będziemy pierś w pierś albo i z ukrycia Za cztery nasze, cztery wydrzemy im życia! ( oddawszy ukłon wojskowy, żołnierze z sierżantem wychodzą ). Scena VII. ..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 23
" JAN. Mężnej, szlachetnej Hiszpanii W osobach waszych cześć! My wolność wam niesiemy Jak nam przystało nieść! ( oddaje jedną ze szpad margrabiemu ) Oto twój oręż, niechaj ci służy Tylko nie przeciw nam. ( druga szpadę oddaje Don Augustowi ) I twego dzierżyć nie mogę..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 24
" Mężnej, szlachetnej Hiszpanii Jak nam przystało nieść! Bo my, gdzie tylko rozbrzmiewa śpiew Wolności i swobody Niesiemy mienie, życie, krew By wolne były narody! ( odchodzi na bok z Donną Florą cicho z nią rozmawiając ) DONNA KRYSTYNA. ( do Margrabiego i Augusta ) Więc..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 25
" Scena IX. Ciż sami — poczem drzwi się nagle rozwierają i uchodzi kupiłem piechoty polskiej. KAPITAN. Cześć wam wszystkim!Śmierć widzę, ma tu swoje żniwo Pułkowniku. Chłopicki chce cię widzieć żywo! Przyszły wieści z stron dalszych, nowa glorya,..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 26
" Posłuchaj bracie, mózg mi rozsadza Ta wieść co tobie nie jest nowiną W wielkich się czynach Polska odradza Narody zginą, wieki przeminą A nasza żyć będzie sława! Byłem tam byłem... o wielki Boże Rzecz taką widzieć raz i umrzeć potem Jak naszych runęła ława! Jak się nad nami..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 27
" I żaden wąwóz, jama, plot, parya Ni pod stopami gorejąca trawa Co się od pakuł zajęła naboi Nie powstrzymały nas!... Piekielnym ogniem prażyli Hiszpanie Połowę naszych wnet zmiotły kartacze I grzmiał armatni po wystrzale strzał Armaty tuż, skoczyliśmy na nie! I krzyżem..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 28
" Dawna się w nas ocknęła husarya I dawna w nas znów odżyła sława! JAN ( zasłuchany w opowiadanie ) A "On" ? OFICER. A "On" był rad i oczy mu się śmiały "Braves Polonais!" zawołał Mocarz ten Dziś o nas wie, mówi dziś świat cały Ach bracie drogi, prawda to......"
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 29
" Napoleońskie, wracam do kraju! Wracam gdzie ojciec czeka mnie stary Matka i bracia i młode siostry! ( do Flory ) Pięknie tam droga, a chociaż ostry Klimat, to serca zato gorące I dusze szczere, proste, wieśniacze. ( z uniesieniem ) O drogi kraju, wnet cię zobaczę! Lat dziesięć..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 30
" DONNA KRYSTYNA ( w uniesieniu ) Słuchaj Polaku... do ciebie strzał Miał paść z krócicy tej, Lecz nie, on zagładzi Hiszpanki Życie, występnej i złej! ( z pistoletu Alfonsa jednym strzałem zabija Florę ) DONNA FLORA ( pada z jękiem ) Jezus Marya! ( Chwila..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 31
" ( wskazuje na ciało Alfonsa ) Niech obok niego w grobie polęże W jeden nas całun owińcie! Bo ja... kochałam go! ( Margrabia i Augusto patrzą po sobie zdumieni i przerażeni ) On był mem bóstwem a kochał Florę Z miłością moją kryłam się w duszy, Lecz dziś przeszedłszy..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 32
" ( opamiętując się ) Chryste! nie żyje ona! szatan ten Jak straszną popełnił tu zbrodnię! Idź sam, mój druhu, ja nie ustąpię Stąd, gdzie plami się w krwi, Ona, kochanka moja, jak straszny Niebiosa, los przypadł mi! KAPITAN. Chodź, Chłopicki cię żąda! JAN. Patrz,..."
"Marsz, marsz Dąbrowski!" : epizod sceniczny w jednej odsłonie wierszem oryginalnie napisany - strona 33
" My Boga żołnierzami — w gwiazdę Napoleona Trzeba nam ufać, z hymnem Legionu Naprzód, a Polska będzie wyzwolona I Polskę czeka nowy świt miast zgonu! JAN. Pieśni, tyś mi wróciła życie! ( Nachyla się nad Morą — odpina z jej szyi wstążkę z krzyżykiem i chowa..."