Wyposażenie dla wojska

żuje się izba od tej chwili coraz mniej skłonna do wojny z Turkarni; narady w materyi kontrybucyj nie ustają wszelako, są jednakże prowadzone tak namiętnie, że grożą co chwila zerwaniem sejmu. I posłowie ziemscy radziby już uchylić się od tej powinności: wielu z nich przemawiając w interesie swojego województwa, wystawia zupełną niemożność przyczynienia się do tych wydatków. Przy obliczaniu kosztów, jakichby corocznie było potrzeba do utrzymania liczby wojska wymienionego powyżej, pokazało się, że takowe wyniosłyby do ośmiu milionów, które Polska wedle zdania gorliwszych łatwoby mogła złożyć.
Konferencye osobne posłów litewskich odbywane w tym samym czasie i przedmiocie, były równie burzliwe: na jednej z nich,

Darmowa reklama:

Wyposażenie dla wojska

Standard tylko dla najlepszych - Wyposażenie dla wojska - zainwestuj i ciesz się dobrym nabytkiem.
www.rwscetus.com

dnia 30 kwietnia, przyszło nawet do sporu, który się o mało krwi rozlewem nie skończył. Michał Pac, hetman wielki litewski zażądał od podskarbiego wielkiego litewskiego Benedykta Sapiehy, zdania liczby z pieniędzy publicznych, które miał w swoim zarządzie. Obruszył się mocno na to żądanie podskarbi i coś hetmanowi przymówił: porwali się więc oba z miejsc chwyciwszy za szable, ale ich przyjaciele do starcia się nie dopuścili. Dano sobie słowo na dzień jutrzejszy: jakoż podskarbi i brat jego hetman polny litewski wyjechali konno na miejsce umówione. Marszałek wielki koronny zatrzymał jednak Paca, przedstawiając mu, żeby to króla mocno obraziło, gdyby przyszło do pojedynku, i wymógł na nim przyrzeczenie, że się z domu nie ruszy. Zajęli się sporem dostojni pośrednicy, a między tymi nuncyusz apostolski Pallavicini, i choć z trudnością, pojednali wreszcie zwaśnionych, sejm jednak z powodu tego zajścia równie jak poprzednich został na jakiś czas zaburzony.

---------------------------------------------
Kozaków dońskich, Kałmuków, Nohajeów, strasząc że i szacha perskiego, Solimana, przeciw niemu podbudzi. Ale gdy sułtan zgromił go za te nieprzyzwoite, jak powiadał, wyrazy, i wojną mu nawzajem zagroził: car, czy to przestraszony potęgą otomańską, czy za nic mając najuroczystsze zobowiązania, nie przysłał Polsce przyrzeczonych posiłków, tylko się wzmocnił w ustąpionej sobie Ukrainie zadnieprskiej. Oba te listy, carski z 3 kwietnia 1672, sułtański z 27 marca 1673, umieścił w swem dziele Hammer, Hist. de l' empire Ottom. t. XI str. 463.